Wina jednostki

Obwinianie wyrządza największe szkody jednostkom. Aby zrozumieć, jak funkcjonuje, musimy wkroczyć w rejony epistemologii, dziedziny zajmującej się tym, skąd wiemy to, co wiemy. Zacznę od prostego pytania: czym jest rzeczywistość?

Nie trzeba myśleć zbyt długo nad odpowiedzią. Rzeczywistość jest po prostu tym, czym myślimy, że jest. Wiele tu faktów i obiektywnej wiedzy, ale w rezultacie rzeczywistość psychologiczną definiuje nasza wiara w jej istnienie. Nie mówię tu o prawach fizyki, lecz o tym, jak działa nasz umysł. Widzimy to, co chcemy widzieć. Szukając rzeczy nowych, znajdujemy je i możemy uczyć się na ich podstawie. Oczywiś- cie, Mózg Dinozaura nigdy nie szuka niczego nowego, ponieważ wie już wszystko, co powinien wiedzieć.

Richard nie awansował. Wie, że Carl otrzymał wyższe stanowisko, ponieważ grywa z szefem w golfa i zawsze zgłasza się na ochotnika do pracy w różnych głupich komisjach. Carl to zwyczajny lizus – to wszystko. Richard pracuje pięć lat dłużej od niego, ale świadczy to tylko o tym, że nie jest ważne, na czym się człowiek zna ważne, kogo zna.

Richard ciągle opowiada o tym każdemu, kto chce go słuchać. Za każdym razem wkłada w opowieść więcej serca i przekonania. Z każdą opowieścią rzecz staje się coraz bardziej prawdziwa. To, co zrodziło się jako opinia, staje się w końcu prawdą.

Przyjrzyjmy się rzeczywistości, którą stwarza Richard. Po pierwsze, instynkt Mózgu Dinozaura, który nakazuje nie uczyć się, ale winić, podpowiada mu, że jest ofiarą skorumpowanego systemu. W ten sposób chroni swoje „ja” kosztem kariery. Ma gorszą motywację, by dobrze pracować. W swoim przekonaniu został ukarany, a nie nagrodzony za dobrą pracę, co dowodzi, że system jest skorumpowany.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>