Wina jednostki część 3

Ocena miesięcznej pracy wydziału Jasona byta fatalna. W ciągu godziny Jason przygotował pismo, w którym odpiera! wszelkie zarzuty, i zaniósł je osobiście przełożonemu. Wszystko zostało pieczołowicie wyliczone i poparte przykładami: kto nie zdążył na czas i musiał pracować po godzinach, czyje wydatki były podejrzane, kto miał niewłaściwy stosunek do pracy, kto wałkonił się specjalnie po to, by Jason wypadł źle, kto zatwierdzał zakupy, kiedy Jason wyjechał na jakiś czas. Nie ma szans, żeby szef zwalił całe niepowodzenie na Jasona.

Mózg Dinozaura podpowiedział Jasonowi, że należy znaleźć przestępców. Jason zignorował fakt, że to on był odpowiedzialny za całość pracy. Jest to także klasyczny przykład taktyki „ucieczki”. Jason nagiął rzeczywistość tak, że mógł uznać siebie za ofiarę działań podwładnych. Mózg Dinozaura wiedzie go ku paranoi. Jasona nie obchodzi zupełnie, co inni sądzą na ten temat. Ważne jest to, co można dopasować do własnych wyobrażeń.

A jednak instynktownie rozumiemy reakcję Jasona. Wszyscy mamy odruch szukania winnego, kiedy coś się wali. Nasz Mózg Dinozaura mówi, że błędy to najgorsze przestępstwa. Niekiedy ma rację. Jak pracowałoby się w przedsiębiorstwie Jasona? Czy wykonywałbyś ochoczo swoje zadania albo angażowałbyś się w cokolwiek, wiedząc, że, popełniwszy błąd, będziesz nosił na temblaku swój ogon, którego nie osłoniłeś na czas?

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>