Wina jednostki część 2

Richard nie dostrzega oczywistego faktu: jeżeli chcesz, by cię promowano, promuj się sam. To, co Richard nazywa podlizywaniem się, może stanowić dowód, że Carl lepiej niż on pojmuje, w jaki sposób funkcjonuje system.

Pierwszym składnikiem reakcji „Boli? Sycz!” jest znalezienie winnego. Drugim – konieczność mówienia na ten temat. Mózg Dinozaura jest zaprogramowany tak, by ostrzegać ludzi przed niebezpieczeństwem i powtarzać okrzyk w nieskończoność. Jeżeli nie ma nikogo, komu moglibyśmy o tym powiedzieć, powtarzamy to bez końca sami sobie i za każdym razem rzecz wydaje się bardziej prawdziwa.

Spójrzmy teraz, jaki skutek wywiera takie myślenie na Richarda. Za każdym razem, kiedy powtarza historię awansu lub myśli o niej, jego mózg, który nie odróżnia rzeczywistości od fantazji, reaguje tak, jakby właśnie teraz miał do czynienia z tym afrontem. Richard ulega Reakcji Potrójnego U: jego ciało męczy się, zaś żołądek skręca się bez przerwy i wydziela kwasy, dosłownie trując się własną złością. Wierzcie psychoterapeucie: w ten sposób ludzie doprowadzają się do obłędu. Reakcja Richarda, polegająca na „syczeniu”, podstępnie pozbawia go składnika, który jest najważniejszy dla zdrowia psychicznego oraz odporności na choroby i stres: poczucia, że włada swoim własnym życiem. Sądzi, że nie może nic zrobić, że jest ofiarą. Czy Richard jest ofiarą skorumpowanego systemu czy własnego sposobu myślenia?

Dinozaur nigdy nie upatruje źródła swoich kłopotów w sobie samym. Kiedy dzieje się coś złego, reakcja dinozaura polega na znalezieniu winnego i narzekaniu. Dinozaur zawsze chętnie wymienia doświadczenia z podobnymi sobie cierpiętnikami i broni się przed wszelką krytyką.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>